اندر نرسد وا خورشید تو در گردش

خورشید بسوزاند مه نیز کند خشکی

از وش علیهم دان این شعشعه و این رش

نوری که ذوق او جان مست ابد ماند

چون غرقم چون گویم اکنون صفت جیحون

تا بود سرم بیرون می گفت لبم خوش خوش

تا تو نشوی ماهی این شط نکند غرقت