جز گلبن اخضر را ره نیست درین مرعش

چون غرقم چون گویم اکنون صفت جیحون

تا بود سرم بیرون می گفت لبم خوش خوش

تا تو نشوی ماهی این شط نکند غرقت

شرحی که بگفت این را آن خسرو بی همتا

چون گویی و چون جویی لا یکتب و لا ینقش

آن دل که ترا دارد هست از دو جهان افزون