کهربای عشقش رباید هر زمان آن کاه را

بندگان بسیار آیند و روند بر درگهش

لیک آستان درش لازم بود درگاه را

آستانش چشم من شد جان من چون کاه گشت

ای خداوند شمس دین ناگاه بخرام از سوی

کین دلم در خواب می بیند چنان ناگاه را

گشته من زیر و زبر از صرصر هجران تو