عشق آید دهدش مستی و زیر و زبری

عشق را در ملکوت دو جهان توقیعست

شرح آن می نکنم زانک گه ترجیعست

آدمی جوید پیوسته کش و پر هنری

دل چون سنگ در آنست که گوهر گردد

عشق فارغ کندش از گهر و بی گهری

حرص خواهد که بشاهان کرم دربافد