شمس تبریز! چو در جوی تو غوطی خوردم

که ببردست از آن زلف سیه یک سر مو

روبرو می نگرم وقت ملامت بعذول

که دران خال نگر یک نظر ای جان عمو

جامه گم کردم و خود نیست نشان از لب جو

شمس تبریز که زو جان و جهان شادانست

آنک دارد طرفی از غم او شاد آنست