شکر تو من ز چه رو از بن دندان نکنم

این چنین عادت خورشید پرستان باشد

لولی دیده بران زلف رسن می بازد

زانک جانبازی ازان روی بس آسان باشد

کز لب تو شکرم در بن دندان باشد

ای عجب آن لب او تا چه دهد در دم صلح

چونک در خشم کمین بخشش او جان باشد