در دلنهی امانی هر سوش می کشانی

گرچه که می نداند ای جان که تو کجایی

هر جانبی که هستی در دعوت الستی

مستی دهی و هستی در جود و در عطایی

گه سوی بستگیها گه سوی دل گشایی

در کوی مستفیدی مرده ست ناامیدی

کاندر پناه کهفت سگ کرد اولیایی