عجب باغ ضمیرست آن، مزاج شهد و شیرست آن

درخت از باد می رقصد کچون من بی قرارست آن

زهی جمع پری زادان، زهی گلزار آبادان

چنین خندان چنین شادان، ز لطف کردگارست آن

و یا در مغز هر نغزی، شراب بی خمارست آن

نهان سر در گریبانی، دهان غنچه خندانی

چرا پنهان همی خندد؟ مگر از بیم خارست آن