مبارک آن دمی کایی، مرا گویی ز یکتایی:

چو صورت را بیندازی، همان عشقی، همان فردی

بهار دل نه از تری، خزان دل نه از خشکی

نه تابستانش از گرمی، زمستانش نه از سردی

« من آن تو تو آن من، چرا غمگین و پر دردی؟ »

ترا ای عشق چون شیری، نباشد عیب خون خواری

که گوید شیر را هرگز : « چه شیری تو که خونخواری؟ »