دلا با خویش آی آخر میان قند و بادامی

اگر بر عقل عالمیان ازین مستی چکد جرعه

نه عالم ماند و آدم، نه مجبوری نه خودکامی

گهی از چشم او مستم، گهی در قند او غرقم

ولی ترجیع پنجم درنیایم جز به دستوری

که شمس الدین تبریزی بفرماید مرا بوری

مرا گوید: « بیا، بوری، که من با غم تو زنبوری