ز زنبوران باغ جان ، جهان پر شهد و شمع آمد

که شمس الدین تبریزی بفرماید مرا بوری

مرا گوید: « بیا، بوری، که من با غم تو زنبوری

که تا خونت عسل گردد، که تا مومت شود نوری

ز شمع و شهد نگریزی، اگر تو اهل این سوری

مخور از باغ بیگانه، که فاسد گردد آن شهدت

مبین زنبور بیگانه، که او خصمست و تو عوری »