زهی نوری درین دیده، ز خورشید بدان دوری

مخور از باغ بیگانه، که فاسد گردد آن شهدت

مبین زنبور بیگانه، که او خصمست و تو عوری »

زهی حسنی که می گیرد چنین زشت از چنان خوبی

دلا می ساز با خارش، که گلزارش همی گوید:

« اگرچه مشک بی حدم، نباشد وصل کافوری »

چه مرد شرم و ناموسی؟! چو مجنون فاش باید شد