دلا می ساز با خارش، که گلزارش همی گوید:

مبین زنبور بیگانه، که او خصمست و تو عوری »

زهی حسنی که می گیرد چنین زشت از چنان خوبی

زهی نوری درین دیده، ز خورشید بدان دوری

« اگرچه مشک بی حدم، نباشد وصل کافوری »

چه مرد شرم و ناموسی؟! چو مجنون فاش باید شد

چنان مستور را هرگز نیابد کس به مستوری