« اگرچه مشک بی حدم، نباشد وصل کافوری »

زهی حسنی که می گیرد چنین زشت از چنان خوبی

زهی نوری درین دیده، ز خورشید بدان دوری

دلا می ساز با خارش، که گلزارش همی گوید:

چه مرد شرم و ناموسی؟! چو مجنون فاش باید شد

چنان مستور را هرگز نیابد کس به مستوری

چو جان با تست، نعمتها ز گردون بر زمین روید