به ترجیع ششم آیم، اگر صافی بود رایم

که تا چون جان بری زیشان بدانی کز کی منصوری

نظرها را نمی یابی، و ناظر را نمی بینی

چه محرومی ازین هردو، چو تو محبوس منظوری

کزین هجران چنان دنگم، که گویی بنگ می خایم

ز نور عقل کل عقلم چنان دنگ آمد و خیره

کزان معزول گشت افیون، و بنگ و باده شیره