چو سایه پست گشت از غم، برای فوت تکبیره

زهی خورشید جان افزا که یک تابش چو شد پیدا

هزاران جان انسانی برویید از گل تیره

بدین خورشید هر سایه، که اهل اقتدا آمد

رهست از عقرب اعشی، بسوی عقرب گردون

ولی مکه کسی بیند، که نبود بسته خیره

امیر حاج عشق آمد، رسول کعبه دولت