چه با برگم از آن خرما، که مریم چشم روشن شد

ولی مکه کسی بیند، که نبود بسته خیره

امیر حاج عشق آمد، رسول کعبه دولت

رهاند مر ترا در ره، ز هر شریر و شریره

کزان خرمان شدم پر دل ندارم عشق انجیره

جهان پیر برنا شد، ز عشق این جوانبختان

زهی چرخ و زمین خوش، که آن پیرست و این تیره