جهان پیر برنا شد، ز عشق این جوانبختان

رهاند مر ترا در ره، ز هر شریر و شریره

چه با برگم از آن خرما، که مریم چشم روشن شد

کزان خرمان شدم پر دل ندارم عشق انجیره

زهی چرخ و زمین خوش، که آن پیرست و این تیره

مجو لفظ درست از ما، دل اشکسته جو اینجا

چو هر لفظش ادیب آمد، ادیبی تا شود طیره