زهی چرخ و زمین خوش، که آن پیرست و این تیره

چه با برگم از آن خرما، که مریم چشم روشن شد

کزان خرمان شدم پر دل ندارم عشق انجیره

جهان پیر برنا شد، ز عشق این جوانبختان

مجو لفظ درست از ما، دل اشکسته جو اینجا

چو هر لفظش ادیب آمد، ادیبی تا شود طیره

بگو ترجیع هفتم را که تا کامل شود گفته