هر بام درافتاده و آن بام مشبد

پس بزم رسول آمد بی ساغر و بی جام

تا جمع به خود باشد هستی محمد

بام فلک از استن و دیوار چو تنهاست

بالاتر ازین چرخ کهن عالم لطفیست

کارواح در آ، ناحیه مانند، مجدد

عریان شده بر لب این جوی، پی غسل