این نای تنم را چو ببرید و تراشید

نی، خود نزنم دم، که دم ما همه ننگست

من دم نزنم، لیک دم نحن نفحنا

در من بدمد، ناله رسد تا به ثریا

از سوی نیستان عدم عز تعالا

دل یکسر نی بود و دهان یکسر دیگر

آن سر ز لب عشق همی بود شکرخا