والله ز می آن دو لب ار کوه بنوشد

آن سر ز لب عشق همی بود شکرخا

چون از دم او پر شد و از دو لب او مست

تنگ آمد و مستانه، برآورد علالا

چون ریگ شود کوه، ز آسیب تجلا

نی پرده لب بود که گر لب بگشاید

نی چرخ فلک ماند و نی زیر ونه بالا