زیرا که ره آب خضر مظلم و تاریست

کندر حجب غیب، هزاران ختن آمد

بس جان که چو یوسف به چه مهلکه افتاد

پنداشت که گم گشت خود او در وطن آمد

آخر ز ره خار، گل اندر چمن آمد

خامش کن، اگرچه که غزل اغلب باقیست

تا شاه بگوید، چو درین انجمن آمد