پس سیر سایهاش در افلاک دیگرند

اول بکاشت دانه و آخر درخت شد

نی، چشم باز کن، که نه اول نه آخرند

خورشید شمس دین که نه شرقی نه غربی است

مردان سفر کنند در آفاق، همچو دل

نی بسته منازل و پالان و استرند

از آفتاب، آب و گل ما چو دل شدست