اجزای ما چو دل ز بر چرخ می پرند

مردان سفر کنند در آفاق، همچو دل

نی بسته منازل و پالان و استرند

از آفتاب، آب و گل ما چو دل شدست

خود چرخ چیست تا دل ما آن طرف رود؟!

این جسم و جان و دل همه مقرون دلبرند

لب خشک بود و چشم تر، از درد آن فراق