خاک سیه بر سرش باد، کهبس ژاژخاست

فکرتها چشمهاست گشته روان زان درخت

پاک کن از جو وحل، کاب ازو بی صفاست

آب اگر منکر چشمه خود می شود

ای طمع ژاژخا، گنده تر از گندنا

تات نگیرد بلا، هیچ نگویی خداست

خر ز زدن گشت فرد، کژروی آغاز کرد