سرمست یوسفی قمرین روی خوش عذار

تا بردمد ز سینه و پهنای این زمین

آن سبزهای نادر و گلهای پرنگار

وز هر چهی برآید از عکس روی تو

این قصه را رها کن تا نوبتی دگر

پیغام نو رسید، پیش آ و گوش دار

پیری سوی من، آمد شاخ گلی به دست