چون دوزخی درآی و بخور هفت بحر را

جان نعره می زند که بیا چاشنی حلال

گر تو شراب باره و نری و اوستاد

چون گل مباش، کو قدحی خورد و اوفتاد

تا ساقیت بگوید که: « ای شاه، نوش باد»

گر گوهریست مرد، بود بحر ساغرش

دنیا چو لقمه شودش، چون دهان گشاد