سر خمارت داد و مستیها دهد

رویدت از درد او صد پر و بال

سر نمی ارزد به درد سر، عجب

خود بیندیش و رها کن قیل و قال

زیر آن مستی بود سحر هلال

از پی این مه به شب بیدار باش

سر منه جز در دعا و ابتهال