عاشقان را خواه سوز و خواه ساز

نی مرا هرچه شود خود گو بشو

در بهار حسن خود تو می گراز

حسن تو باید که باشد بر مراد

خواه ردشان کن به خط لایجوز

خواهشان از فضل ده خط جواز

خواهشان چون تار چنگی بر سکل