ای تو به فکرت ردی خون حبیب ریخته

لیک نیم مشبهی غره هر مشبهی

شرح که بی زبان بود، بی ضرر و زیان بود

هم تو بگو شهنشها، فایده موجهی

نیک نگر که او توی، ای تو ز خود گریخته