که خواهی بدن پیش او پایدار

چو با او تو پیوسته خون شوی

ازین پایه هر دم به افزون شوی

بباشد امیدش به تو استوار

اگر چند فرزند من خویش تست

مرا غم ز بهر کم و بیش تست

فرنگیس مهتر ز خوبان اوی