خوش همی خند که من گوهر دندان توم

آب رو رفت مهان را پی نان و پی آب

مژده ای مست که من آب تو و نان توم

بحر بر کف که گرفتست؟ تو باری برگیر

من سه پندت دهم، اول توسپند ما باش

که خلیلی و نسوزی چو سپندان توم

در خانه هله بگشای که در کوی تویم