آدمی از رحم صنع دوباره زاید

گوش را پهن گشا تا شنوی در ترجیع

همچو گل خنده زنان از سر شاخ افتادیم

هم بدان شاه که جان بخشد، جان را دادیم

این دوم بود که مادر دنیا زادیم

تو هنوز ای که جنینی بنبینی ما را

آنک زادست ببیند که کجا افتادیم