شربتی را تو چه گویی که خوش است و دارو؟

از پی هر طلب تو عوضی از شاهست

همچو عطسه که پیش یرحمک الله است

شربت تلخ بنوشد خرد صحت جو

عاشقان از صنم خویش دو صد جور کشند

چون بود آن صنمی که حسن است و خوش خو؟

در چنین دوغ فتادی که ندارد پایان