منگر واپس، وز هر دو جهان دست بشو

عاشقان از صنم خویش دو صد جور کشند

چون بود آن صنمی که حسن است و خوش خو؟

در چنین دوغ فتادی که ندارد پایان

این شب قدر چنانست که صبحش ندمد

گشت عنوان برات تو رجال صد قوا

چو از این بحر برون رفتنت اومید نماند