جعد خود را چو بیند بکند ترک کلاه

هم ز اول بود او شیفته و سوداخو

صدفی باشد گردان به هوای گوهر

سینه اش باز شود بیند در خود لولو

خانه چون یافته شد، بیش نگوید: « کوکو »

جوزها گرچه لطیفند و یقین پر مغزند

بشکن و مغز برون آور و ترجیع بگو