وانچ ماند همه را باده انگور کنیم

وهم رنجور همی دارد ره جویان را

ما خود او را به یکی عربده رنجور کنیم

غوره انگور شد اکنون همه انگور خوریم

وحی زنبور عسل کرد جهان را شیرین

سوره فتح رسیدست به ما، سور کنیم

ره نمایان که به فن راه زنان فرح اند