که هر آنک رخ تو دید ندارد سر جان

ز چه ترسیم که خورشید کمین لشکر اوست

که ز نورست مر او را سپر و تیغ و سنان

این همه رفت، بماناد شعاع رویت

یک زبانه ست از آن آتش خود در جانم

که از آن پنج زبانه ست مرا پیچ زبان

هر دو از فرقت تو در تف و پیچاپیچ اند