یک زبانه ست از آن آتش خود در جانم

که ز نورست مر او را سپر و تیغ و سنان

این همه رفت، بماناد شعاع رویت

که هر آنک رخ تو دید ندارد سر جان

که از آن پنج زبانه ست مرا پیچ زبان

هر دو از فرقت تو در تف و پیچاپیچ اند

باورم می نکنی، هین بشنو بانگ امان