بی وفا نیستی، آخر مکن ای جان چمن

هین چو خورشید و مهی از مه و خورشید تو به

می ستان نور ز سبحان و بخلقان می ده

زو فراموش شدت بندگی و خدمت من

خود یکی روز نگفتی، که : « مرا یاری بود »

زود بستی ز من و نام من ای دوست دهن

سخنانی که بگفتیم چو شیر و چو شکر