خود یکی روز نگفتی، که : « مرا یاری بود »

می ستان نور ز سبحان و بخلقان می ده

زو فراموش شدت بندگی و خدمت من

بی وفا نیستی، آخر مکن ای جان چمن

زود بستی ز من و نام من ای دوست دهن

سخنانی که بگفتیم چو شیر و چو شکر

وان حریفی که نمودیم پی خمر و لبن