« عذرا شدی از یار بد، یار منی اکنون، بیا »

آبی که جفت گل بود، کی آینه مقبل بود

چون او جدا گردد ز گل، آیینه گردد پرصفا

جانی که پران شد ز تن، گوید بدو سلطان من:

مشهور آمد این، که مس از کیمیایی زر شود

این کیمیای نادره، کردست مس را کیمیا

نی تاج خواهد نی قبا، این آفتاب از داد حق