عالم پر ازین خوبان، ما را چه شدست ای جان؟!

صد جان و جهان نو ، در می رسد از هر سو

کهنه بگذار و رو در بر کش یار نو

نو بیش دهد لذت، ای جان و جهان، نوجو

هر سوی یکی خسرو، خندان لب و شیرین خو

بر چهره هر یک بت بنوشته که لاتکبت

بر سیب زنخ مرقم من یمشق لایصحو