ای جان مرا مستی، وی درد مرا دارو

بهر گل رخسارش، کز باغ بقا روید

چون فاخته می گوید هر بلبل جان: « کوکو »

گر این شکرست ای جان، پس چه بود آن شکر

بازآمد و بازآمد، آن دلبر زیبا خد

تا فتنه براندازد، زن را ببرد از شو

با خوبی یار من زن چه بود؟! طبلک زن