جمعیت نومان ده، زان جعد پریشانت

وقتیست که سرمستان گیرند ره خانه

شب گشت چه غم از شب با ماه درخشانت

ای عید، بیفکن خوان، داد از رمضان بستان

در پوش لباس نو، خوش بر سر منبر رو

تا سجده شکر آرد، صد ماه خراسانت

ای جان بداندیشش، گستاخ درآ پیشش