ای جان، ز شراب مر، فربه شدی و لمتر

بوسد کف پای تو، چو نبیند حیرانت

خنده بر یار من، پنهان نتوان کردن

هردم رطلی خنده می ریزد در جانت

کز فربهی گردن، بدرید گریبانت

با چهره چون اطلس، زین اطلس ما را بس

تو نیز شوی چون ما گر روی دهد آنت