چندان بود ضعیف که یک روز چشم را

بگداخته زخجلت و شرم وفای او

چشمت ضعیف می شود از فرص آفتاب

صد همچو آفتاب ضعیف از لقای او

سرمه کشد به لطف و کرم توتیای او

آن نقدهای قلب که بنهاده به پیش

چون ژیوه می طپند پی کیمیای او