تا دررسد اندر هوس خویش جریده

دیده که جهان از نظرش دور فتاده ست

نادیده بیاورده دگرباره، بدیده

جان را سبکی داده و ببریده ز اشغال

جولاهه کی باشد که دهی سطنت او را؟!

پا در چه اندیشه و سودا بتنیده

آن کس که ز باغت خرد انگور، فشارد