از بولهب و جفتی او، چونک ببریم

کز پیسه رسن ترسد هر مار گزیده

این گردن ما زین رسن پیسه ایام

کی گردد چون گردن احرار، رهیده؟

بینیم ز خود (حبل مسد) را سکلیده

بی فصل خزان گلشن ارواح شکفته

بی کام و دهان هر فرس روح چریده